Son Uçurtma
Ezilmiş bir yaprak gibi duygularım,
çırpınışlarını izlerken umutlarım,
yıkılırken tutunmaya çalışan hayallerim?
yüreğim aynı anda
hem ağıt
hem suskunluk.
Ve seni görüyorum uzaklaşan gölgemde;
uzadıkça uzuyor yol,
arkamda siyah bir kum,
önümde yıldızların
son tebessümünde kalan aklım.
Ne farkı kaldı ki mevsimlerin,
her dem kış olunca?
Sabah soğuk, öğlen kar,
akşam sensiz olunca?
Ayakta olsam da,
dizlerim yürümeyi unuttu çoktan.
Rüzgâra savurduğum küllerin
saçlarıma tutunuşu gibi;
tam kazanmışken
kaybetmenin korkusu gibi.
Bir ip kopar,
bir çocuk ağlar,
ve son uçurtma
kanatlarında senin isminle uçar.
Sensiz,
ne yapacağını bilmeyen bir çocuk gibi;
uçan son uçurtma?
ufukta kaybolur
ve geri dönmez
Serdaryusuf
03.10.2025 / 21:52