Kınalı Eller
Tarih değildi aslında,
sen dokunduğunda başladı zaman.
Kınalı ellerin
kelimelerin arasından geçti,
masada duran sessizlik
yer değiştirdi.
Pencereden sızan akşam
yüzüne kondu usulca.
Sana bakmak,
önceden yaşanmış bir şeyi
yeniden hatırlamak gibiydi.
Konuşmadık.
Bazı yakınlıklar
sese ihtiyaç duymaz.
Gittiğinde
odada hiçbir şey eksilmedi
ama ışık
aynı yerden düşmedi artık.