Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / İstanbul'un Boynu

Yazardan en yeniler

agop, bu şehrin taşına basarken yavaş bas. bir kaldırım sanırsın, altında eve dönememiş birinin yarım kalmış ayak sesi vardır. sen denize bakıp manzara dersin, bir ana, aynı suda oğlunun ardından susmuştur. istanbul dediğin yalnız kubbe, yalnız yalı değildir. bir hamalın sırtında yokuş, bir çocuğun avucunda sıcak kestane, bir dulun penceresinde sabaha kadar sönmeyen kandildir. şehrin tarihini mermerde arama, bazen bir önlüğün söküğünde durur. işgal dedikleri yalnız limana demirleyen gemi değildi. kendi sokağında sesini kısmaktı. kapın çalındığında geleni değil, götürülecek olanı düşünmekti. bir çocuğun baba deyişinden sonra evin içine çöken boşluktu. yabancı çizmesi geçti taşlardan, kimi başını eğdi, kimi başkasının eğilmesini bekledi. kimi sofraya bir tabak daha koydu. gelenin elindeki silahı görmedi, cebinden çıkacak bahşişi gördü. açlık çetin şeydir, bilirim. ama bazıları tokken sattı kendini. efendi, senin dilin pek maharetli. rüzgar nereden esse oradan bir hikmet çıkarırsın. dün işgalcinin önünde eğilen beline bugün vatan diye kuşak bağlamışsın. insan merak ediyor. bu kadar çabuk doğrulan sırt, bunca yıl niye eğri durmuş? oysa bir kadın vardı. ne nutuk bilirdi ne makam. oğlunun gömleğini yamarken iğneyi bir yerde bekletirdi. üşür mü?diye sorardı kendi kendine. haritada cephe gösterenler bir anayı o küçücük sorudan geçiremezdi. bir çocuk vardı. babasından kalan ceketi giyerdi. kolları uzundu, cepleri boş. büyümek dedikleri bazen yaş almak değildir agop, bir ceketin içinde eksilen adamı taşımaktır. anadolu'dan gelen haber önce ksğıda, sonra yüzlere yayıldı. bir dükkanın arka odasında aynı satır üç kere okundu. kimse yüksek sesle konuşmadı. ama o gece bir evde fazladan ekmek yoğruldu. altı ekim. takvimden koparılmış bir yaprak değil, bir şehrin göğsünden çekilip alınmış ağırlıktı. şükrü naili paşa'nın ardınca türk askeri girdi istanbul'a. pencereler açıldı. uzun zamandır saklanan yüzler sokağa eğildi. asker geçti. bir ana, tanımadığı bir yüzü kendi oğluna benzetti. elini uzattı, sonra göğsüne götürdü. kavuşmak da vardı o kalabalıkta, bir daha kavuşamayacağını bilmek de. sevinç, herkesin gözünde aynı yere dokunmadı. bir kapı açıldı o sabah. ardında bekleyen ihtiyar eşiğe sandalyesini koydu. sokağı seyretti uzun uzun, kimseye yol vermek için kalkmadı. bir şehir kurtulunca bazen ilk değişen şey bir ihtiyarın oturuşudur. boğaz yine boğaz'dı, su yine iki kıyıya vuruyordu. ama kıyıdaki adam başını kaldırarak baktı karşıya. vapurun sesi eve doldu, bir kadın pencereyi kapatmadı. o gün istanbul, kendi evinde misafir gibi durmaktan kurtuldu. mustafa kemal'in açtığı yolda nice isimsiz ayak yürüdü. kimi zaferi gördü, kimi görecek olana yer açtı. şimdi bir tören fotoğrafına sığdırdığın o günün çevresinde adı sorulmamış, mezarı bulunmamış ömürler var. sen yine bayrağı as agop . ama ipini bağlayan işçinin ücretini de vaktinde ver. kürsüyü kuran adam açken tok sesle konuşma hürriyetten. şehitlerin adını okurken yaşayanın hakkını masanın altında tutma. bir çocuğun okul yolunda ayakkabısı su alıyorsa, bir ana pazardan boş torbayla dönüyorsa, kutlama bittiğinde mikrofonu kapatıp gitme. bir kere de o torbanın sapından tut. bak, ne kadar hafif, ne kadar ağır. benim sözüm her sofraya neşe vermez. kimi yerde yarayı bulur, orada durur. çünkü bazı suskunluklar edep değil, rahatını koruma hesabıdır. haksızlığı görüp de susan ağız, sonra duayı pek güzel okur. bana kızma agop, sözüm bayrama değil. bayramın gölgesine tezgah açanadır. bu millet canını ortaya koymuş, sen ortaya yalnız sesini koyma. bir gün olsun alkış beklemeden işini doğru yap. altı ekim. bir ana pencereye çıktı, bir ihtiyar eşiğe oturdu, bir çocuk kalabalığın arasından askerleri görmek için yükseldi. o gün istanbul'un boynu doğruldu. şimdi bize düşen, o çocuğun başını bir daha eğdirmemektir.

İstanbul'un Boynu

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler