Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / Boş Sandalye

Yazardan en yeniler

ne ararsın diye sorarlarsa, söyleyin, ne dünyanın malında gözüm var, ne de üç günlük ömrün beş paralık saltanatında. ben bir aşk arıyorum, gördüğüm rüyada kalmış. uyanınca kendisi gitmiş de sızısı yastığımda kalmış. yüzünü tam hatırlamıyorum, gözlerini hiç. ama insan birini görmeden de özler mi? özlermiş. çünkü bazı insanlar yüzleriyle değil, eksiklikleriyle kazınırmış insana. bir gece meyhaneci sordu. yine kimi beklersin? dedim. tanımadığım birini. güldü. ulan, dedi, insan tanımadığını bekler mi? kadehi kaldırdım. tanıdıklarımızdan ne hayır gördük? sustu. işte o gece anladım. bazı cevaplar vardır, meyhaneci bile hesaba yazamaz. ben aşkı yıllarca yanlış kapılarda aramışım. bir güzel sözü sevda, bir sıcak eli yuva, iki günlük hasreti ömür sanmışım. oysa aşk dediğin seni seviyorum demek değilmiş. herkes söyler onu. aşk, gidebilecekken kalmakmış. susabilecekken konuşmak, konuşabilecekken bazen susmakmış. bir insanın yarasına parmak basmak değil, yanına oturup kanamasını beklemekmiş. şimdi bana nasıl birini arıyorsun? diyorlar. ne bileyim. gözünün rengini bilmiyorum, saçının boyunu, sesinin tonunu. bildiğim bir şey var. geldiğinde içimdeki bütün gürültü susacak. çünkü bazı insanlar kapıyı çalmaz. gelir, ve insan yıllardır neyi beklediğini anlar. belki hiç gelmeyecek. olsun. ben artık kaderle pazarlık etmiyorum. o bana vermediklerini sayıyor, ben ondan aldığım yaraları. hesap kabarık. ama ikimiz de biliyoruz, bu masadan borçlu kalkacak olan benim. tanrı yukarıdan bakıp hala mı aşk? derse, hala, derim. akıllanmadın mı? derse, aşk akıllıların işi olsaydı şairler aç kalmaz, meyhaneler kapanırdı, derim. varsın gülsün. ben de gülerim. çünkü şu dünyada herkes bir şeye tapıyor. kimi paraya, kimi makama, kimi kendi yalanına. ben hiç değilse bir ihtimale gönül verdim. hem ne çıkar? bir insanı bulamamak, yanlış insanlarda kendini kaybetmekten iyidir. bu yüzden karşımdaki sandalyeyi boş bırakıyorum. kimse oturmasın diye değil. oturacak olan geldiğinde yer aramasın diye. belki bir akşam kapı açılır. belki başını çevirip bana bakar. belki hiçbir şey söylemez. ben de söylemem. çünkü yıllarca beklenen birine hoş geldin demek bile fazla gelir bazen. yalnızca kadehimi kaldırırım. o an anlarsa, işte odur. anlamazsa. meyhaneciye döner. usta, bir tane daha. derim. çünkü aşkın da rakının da adabı aynı, zorla güzellik olmaz. gelene kapı açılır, gidene yol. ama kalana. işte kalana ömür verilir. ve eğer o kadın yalnızca rüyamın bir oyunuysa, bırakın oynasın benimle. gerçek dediğiniz dünya çok mu namuslu çıktı? kaç söz verdi de tuttu? kaç sonsuza kadar. bir sabahı çıkarabildi? kaç kişi gitmem deyip kapıyı sessizce çekmedi? ben artık gerçeğin yalanındansa rüyanın dürüstlüğüne razıyım. hiç değilse rüya sabah olunca gider. insan gibi kalacağım deyip gitmez. bir gün ne buldun bu hayatta? diye sorarlarsa, birkaç yara, birkaç şiir, bir de boş sandalye, derim. ama ne aradın? diye sorarlarsa. işte orada susmayın. söyleyin, gördüğüm rüyadaki aşkı. eğer rüyalık değilse, görmeden yaşayacağım aşkı. adı bende olmayan, yüzü aklımda kalmayan, ama yokluğu nedense yıllardır yanı başımda oturan o kadını. ve gelmezse? varsın gelmesin. bazı aşklar kavuşmak için değil, insanın içinde bir kandili söndürmemek için vardır. bazı kadınlar hayatımıza girmez, ama bütün hayatımız onlara ayrılmış bir yerin etrafından geçer. benim payıma da buysa şikayet etmem. kadehimi kaldırır, boş sandalyeye bakar, kaderin yüzüne gülerim. sen onu getirmedin diye ben sevmekten vazgeçeceksem, sen kendini fazla önemli sanmışsın. sonra içerim. çünkü bazı rüyalar sabah olunca bitmez. insan uyanır, dünya başlar, ve rüya insanın içinde yaşamaya devam eder. Mustafa Alp ??

Boş Sandalye

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler