Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / ?İkinci Tabak?

Yazardan en yeniler

rakının müptelası değilim, meyhaneci bilir. kadehi önüme koyunca önce kapıya bakarım. insan beklemekten vazgeçse de kapı açılınca başını çevirmeyi hemen öğrenemiyor. sen giderken kal demek geçti içimden. dilimle dişlerimin arasında küçücük bir kelimeydi. söylesem o akşam değişir miydi, bilmiyorum. ama söylemedim. sen merdivenleri inerken cebimdeki anahtarı sıktım. metal avucuma battı. elimi açtığımda izi vardı, sesim yoktu. ertesi gün çay ocağında iki bardak istedim. garson ikincisini masaya koyunca yanlış söyledim, dedim. bardağı geri götürdü. ben yine de masanın o tarafına geçemedim. çayımı soğuttum, hesabı ödeyip kalktım. kendime uzun süre gururumu korudum dedim. ne kolay söyleniyormuş. gece kapıyı kilitleyince içeride yalnızca ben kalıyordum. koruduğum şey gelip karşıma oturmuyordu. sana da kızgınım. susarken yüzüme baktın, benim konuşmamı bekledin. ben senin dönmeni bekledim. o akşam ikimiz de bir adım atmadık. sonra herkes kendi yoluna gitti. ben hala o eşiğin hangi yanında durduğumu bazen şaşırıyorum. ceketimin cebinde bir meyhane fişi taşıyorum. tarihi silinmiş, masanın numarası duruyor. ceketi yıkamadan önce fişi çıkarıp çekmeceye koyuyorum, kuruyunca yeniden cebime. bunun saçma olduğunu biliyorum. yine de her seferinde aynı küçük kağıdı kaybetmemiş oluyorum. meyhaneci bir tane daha? diyor. yeter, diyorum. kadehte rakı kalıyor. eve dönerken senin sokağından geçmemek için yolumu uzatıyorum. köşeyi dönünce fark ediyorum. bu defa da bütün yolu senin sokağını düşünerek yürümüşüm. eve giriyorum. ayakkabılarımı çıkarıyor, mutfaktaki bardağı yıkıyorum. sonra kapıya dönüp anahtarı iki kere çeviriyorum. kilit ilkinde tutuyor. elim ikinciyi de çeviriyor. sen içerideyken alışmışım. sabah fırından ekmek alıyorum. tanıdık biri nasılsın? deyince iyiyim diyorum. ekmek henüz sıcakken sözüm ağzımda soğuyor. eve varıp sofraya oturuyorum, gün başlıyor. insan böyle günleri de yaşıyor. akşam dolabı açınca bir tabak çıkarıyorum. elim duruyor, sonra ikinciyi de alıyorum. masaya koymadan önce uzun uzun bakıyorum ona. yerine kaldırdığım geceler var. bir de kaldıramadığım geceler. bu gece kaldırmadım. ışığı söndürdüm. pencereden giren sokak lambası boş tabağı aydınlattı. mutfaktan çıkarken kapıyı usulca çektim. tabak sabaha kadar masada kaldı. Mustafa Alp ??

?İkinci Tabak?

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler