Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / "Biraz"

Yazardan en yeniler

yazdığım her şiirde biraz yalnızlık var, biraz gecenin ayazı, biraz susmuşluğum, biraz da içimde kimseye göstermediğim sızı. ne zaman kalemi elime alsam kelimeler beni anlatıyor sanıyorlar, oysa ben bahaneyim, satırların arasında hep sen varsın. biraz acı koyuyorum başına, biraz burukluk sonuna, ortasına iki damla hasret. sonra karıştırıyorum geçmişi unutmak dedikleri zehirle. ne hikmetse ruhum, ne kadar içsem unutulmuyor, ne kadar yazsam bitmiyor. demek bazı sevdalar kadehten değil, adamın canından içiliyor. yazdığım her satırda saklayamadığım bir sevgim var, adını söylemeye utanmayan ama yokluğunu söylemeye gururu elvermeyen. biraz baba güveni arıyorum sende, korkma, ben buradayım diyen, biraz anne şefkati, yarama bakıp da neden kanadığını sormadan saran. biraz aşk var elbet, olmaz mı? şu dünyanın bütün akıllıları aşka deli derken ben deliliği seçmişim. aklı başında yaşayıp ne halt edecektim zaten? bir kere sevdim mi hesabı kitabı bırakırım. çünkü gönül dediğin tüccar terazisi değil, bir kefesine dünyayı koysan ötekine sevdiğini, yine sevdiğin ağır gelir. biraz saygı var sana, biraz kızgınlık kendime. sana kızmaya kalksam hatıraların önümü kesiyor, kendime kızsam kalbim çıkıp karşıma sen sevdin be adam diyor. haklı. insanın en büyük günahı sevmek değil belki, severken kendini unutacak kadar eksilmek. biraz yaşadıklarım var içimde, biraz yaşayamadıklarımız. bir masada karşılıklı oturup susamadığımız akşamlar mesela. birlikte yaşlanmayı şakaya vurduğumuz günler, sonra hayatın şakayı ciddiye alıp bizi ayrı ayrı yaşlandırması. çokça sen varsın. öyle böyle değil, sabahın ilk sessizliğinde sen, gecenin son sigarasında sen, sokağın köşesinde, eski bir şarkının ortasında, ansızın burnuma gelen tanıdık bir kokuda sen. kaçacak yer bırakmadın bana, ben senden uzaklaştıkça sen içimde çoğaldın. mevsim sonbahar, aylardan eylül. yaprakların bile dalından vazgeçtiği vakit. günlerden cuma, kimileri ellerini açıp allah'tan muradını ister, ben ellerimi cebime sokup sokaklarda seni ararım. belli ki benim duamın kıblesi şaşmış ruhum, ne zaman göğe dönsem aklıma sen geliyorsun. sonbahara kızmıyorum artık. ağaç ne yapsın? gitmek isteyen yaprağı dalında zorla mı tutsun? insan da böyle işte, kimi kalmak için gelir, kimi gitmeyi öğretmek için. ama bazıları giderken kapıyı çekip çıkmaz, evin bütün odalarını hatıralarıyla doldurur. ben de o evde kaldım. duvarlarda sesin, masada yarım kalmış cümlelerin, pencerede gölgen. kapıyı açıyorum, yoksun, kapatıyorum, yine sen. meyhaneci soruyor bazen, ne koyayım önüne? gülüyorum. hiçbir şey koyma usta, ben zaten doluyum. çünkü sarhoşluk her zaman şişeden gelmez. bazen bir kadın gider, adam yıllarca ayık gezemez. şimdi sorarsan bana bu şiirde ne kadar ben varım? diye, hesabını tutamam. biraz gözlerinde, biraz gülüşünde, biraz gidişinde kaldım. biraz sen bende, biraz ben sende. ama işin doğrusu şu ruhum. ben sana biraz diyerek başladım, çünkü çok desem kelime yetmeyecekti. biraz yalnızlık, biraz acı, biraz sonbahar, biraz eylül, biraz sen, biraz ben. dedim ya, biraz diye diye ömrümü koymuşum şiire. meğer hepsi bu kadar değilmiş. meğer hepsi sen kadarmış. Mustafa Alp ??

"Biraz"

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler