Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / ?Yanlış Şeyi Üflemişim?

Yazardan en yeniler

doğum günüm vardı o gece. birlikte kurduğumuz evde kutlamıştık. duvarında ikimizin izi, masasında ikimizin emeği, dolabında senin, çekmecesinde benim telaşım. her köşesine biraz senden, biraz benden koyup adına biz demiştik. masanın üstünde bir pasta, üstünde birkaç mum, yanımda sen vardın. bir dilek tut dedin. gözlerimi kapattım. ne para istedim, ne uzun ömür, ne de dünyanın insana gösterip gösterip sonra cebine sakladığı mutluluğu. ben seni diledim. evet. yanımda duran seni yine yanımda kal diye diledim. insan elindekini neden diler, o zaman anlamamıştım. meğer gönül, aklın duymadığı ayak seslerini önceden işitirmiş. belki içimde bir yer senin gideceğini biliyordu da ben konduramıyordum. mumları üfledim. duman tavana yükseldi, sen alkışladın. ben dileğimi gökyüzüne emanet ettim. ulan gökyüzü. emanete böyle mi sahip çıkılır? ben senden saray istemedim, servet istemedim, ölümsüzlük hiç istemedim. bir kadın sevdim, yanımda kalsın dedim. çok mu geldi? sonra sen gittin. ev kaldı. kapı aynı kapı, pencere aynı pencere, masa aynı masa. ama öğrendim ki bir insan gidince eşyanın bile yeri değişiyormuş. senin oturduğun sandalye artık sandalye değildi mesela. karşımda duran koca bir yokluktu. işte buna isyanım var benim. bir evi iki kişi kuruyor da neden yalnızlığın kirasını bir kişi ödüyor? neden giden kapıyı bir kere çekiyor da kalan her gece yeniden terk ediliyor? sonra bana hayat devam ediyor dediler. hadi oradan. saat devam ediyor, takvim devam ediyor, dünya utanmadan dönmeye devam ediyor. ama insan? insan bazen bir gecede kalıyor. ben mesela hala doğum günündeyim. pasta önümde, sen yanımda, mumlar yanıyor. gözlerimi kapatmışım, seni diliyorum. sen kulağıma eğilip dileğini söyleme, yoksa gerçekleşmez diyorsun. söylemedim işte. kimseye söylemedim. şimdi söyle bana kader, hangi şartını eksik bıraktım? gözümü kapattım, inandım, diledim, sustum. daha ne yapacaktım? dilekçe mi verecektim gökyüzüne? iki pul, bir fotoğraf, bir de nüfus cüzdanı sureti mi eksikti? madem vermeyecektin, neden o gece yanıma oturttun onu? madem götürecektin, neden bana biz diye bir ev kurdurdun? insanı hiç sahip olmadığı şeyle , imtihan etmek kolay kader. marifet, önce cenneti gösterip sonra kapısına giriş yasaktır yazmaktır. sen onu yaptın. ben de sustum. ama sakın sustuğumu kabullendim sanma. ben sabretmedim. mecbur kaldım. unutmadım. alışmadım. vazgeçmedim. yalnızca birlikte kurduğumuz evde , sensiz ölmeden yaşamanın yolunu öğrendim. şimdi doğum günüm gelse, aynı masaya pasta koysalar, mumları yine yaksalar, hadi, bir dilek tut deseler. gülerim. çünkü ben bir kere bütün kalbimle dilek tuttum. sonucu ortada. artık mum üflemiyorum. bırak yansınlar. hiç değilse mum neyse odur. yanar, erir, biter. insan gibi ömür boyu deyip yarı yolda gitmez. ve sen kader. bir gün hesabı kapatmaya geldiğinde, sakın karşıma geçip son bir dileğin var mı? diye sorma. yok. ben hakkımı kullandım. birlikte kurduğumuz evde, bir doğum günü gecesi, yanımda oturan kadını diledim. gözlerimi kapattığımda benimdi. gözlerimi açtığımda hala yanımdaydı. sonra hayat denen şu eli çabuk hırsız bir gün geldi. seni aldı, evi bana bıraktı. oysa ben evi değil, seni dilemiştim. şimdi duvarlar benim, kapı benim, masa benim, anahtar cebimde. ne tuhaf. bir zamanlar sana kavuşmak için dilek tuttuğum eve, şimdi senden kalan sessizliği açmak için anahtarla giriyorum. ve doğum günüm yaklaştıkça tek bir şeye yanıyorum. o gece mumları üflerken seni kaybetmekten korkmuşum. meğer yanlış şeyi üflemişim. mumlar değil. biz sönmüşüz. Mustafa Alp ??

?Yanlış Şeyi Üflemişim?

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler