Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / Pusulam Kayboldu Yalnızlığımda

Yazardan en yeniler

Yürümek? Nereye varacağını bilmeden, Rüzgarın insafına bırakılmış bir dal misali savrulmak? Ne bir yön belli, ne de tutunacak bir kıyı; Gece, bütün yolları yutmuş, Pusulam çoktan kaybolmuş kendi karanlığında. Sonra saçların değiyor tenime usulca, Sanki gökyüzü, unuttuğu bir baharı indiriyor üzerime. Bir dokunuşunla susuyor içimdeki uğultu, Dizginleniyor o amansız fırtına; Ve ben, ilk kez korkmuyorum savrulmaktan. Gözlerin değiyor gözlerime bir an? Zaman, kendi akışını unutuyor o kısacık anda. Ne geçmişin ağırlığı kalıyor omuzlarımda Ne de yarının bilinmezliği düşüyor aklıma. Bütün bir dünya, yıkıntılarından sıyrılıp Yeniden kuruluyor gözlerinin kıyısında. Şehrin yorgun, yıkık dökük sokaklarında Ayak izlerimize karışıyor eski yalnızlığım. Bir duvarın dibinde filizlenen incecik bir umut gibi Sessiz bir yeniden doğuş başlıyor içimde. Seninle dile geliyor yıllardır susturduğum kelimeler, Seninle anlam buluyor yarım kalmış cümlelerim. Bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar derin Varlığın, içimde kanayan ne varsa sarıyor. Şimdi ne bir pusulaya ihtiyacım var Ne de yolumu aydınlatacak başka bir gökyüzüne. Çünkü ben, bunca karanlığın içinden geçerken Yönümü sende buldum. Bir gün koparsa kıyamet, Şehirler yıkılır, gökyüzü üzerimize kapanırsa; Bil ki ben yine senin sesine sığınırım.

Pusulam Kayboldu Yalnızlığımda

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler