Duvarları üzerime kapanmış bir şehirdeyim,
Sokakları suskun, gökyüzü kederden yorgun.
Hangi yöne dönsem içimde bir eksiklik,
Hangi söze başlasam yarım kalıyor cümlelerim.
Adını anmak bile ağır geliyor bazen,
Çünkü insan en çok, kalbine dokunanı özlerken yoruluyor.
Ben seni en çok, kendime bile uzak düştüğüm zamanlarda düşünüyorum.
Her şeyin anlamını yitirdiği o uzun gecelerde,
İçimde hala sönmemiş bir şey varsa
Bil ki o, senden kalan bir ışığın izidir.