Yapraklar daldan yorulunca mı düşer,
Yoksa sonbahar mı küser yeşile?
Bir rüzgar mı savurur bizi birbirimizden,
Yoksa kader mi örer mesafeleri gizlice?
Dağlar bile kar altında titrerken,
Hangi güneş ısıtır sensiz kalan yüreği?
Kış mı çöktü ömrümün bahçesine,
Yoksa senin yokluğun mu dondurdu her şeyi?
Gözlerin artık doğmuyor sabahlarıma,
Geceler uzuyor, ay bile küsmüş sanki.
Bir zamanlar yıldızlarla süslü gökyüzüm,
Şimdi sensizliğin karanlığına mahkum gibi.
Saçların değmiyor artık tenime,
Bir rüzgar bile esmiyor eskisi gibi,
Ellerim ellerini arıyor karanlıkta,
Ama hiçbir yıldız yolunu göstermiyor.
Söyle, nedir aramıza giren bu sessizlik?
Duvarlar mı örüldü, yoksa kelimeler mi yoruldu?
Bir nehir gibi akarken birbirimize,
Hangi kıyıda yollarımız ayrı duruldu?
Belki özlemdir içimde büyüyen bu yangın,
Belki hasrettir gecelerime düşen kor.
Belki de sevda dediğin, iki kalbin arasında
Birbirine yanan alevsiz bir ateş.