Katarsiste Aşk
Olmasın dünya, yokluğun yalanı,
Bir damla sessizlik düşer boşluğa.
Avuçtan duygu süzülür, kanla karışır,
Aşk, suskun bir ırmak gibi akar uzağa.
Bu ova, sarılı bele yol vermez,
Her diken sabırdan doğar.
Bir saç telinde kalmış aklım,
Bir gül gibi yanar, ruhumda bülbül.
Ey kalbim,
Son birkaç söz kaldı sende,
Sana değil artık
içimde söylerim.
Gözlerine bakıp ağlamak isterim,
Ve orada, ışıksız bir yerde,
Belki hakikati görürüm, belki de umut.
Seni unuttum dedim ya,
Yalan? bin yalan.
Tutsam ellerini dost gibi,
Kalbinden bir nefes yükselir bana,
Seni bıraktığım yer
hâlâ hayat kokar bana.
Ekersen güneşi, ışığı biçersin,
Sarsan ayı, gökyüzü değil ışık görürsün.
Ağlasam yüzüme sabır iner,
Ağlasam göğsünde bahar yeşerir.
Ve bilirim,
Aşk bir sınavdır bazen,
Ama her yalanın küllerinde
Gerçek bir his gizlidir.