kimsesizliğe susarak
günlere haykırdım yalnızlığı…
ey aitlik!
Kimim?kime aitim?
Görüntüsü umutsuzluğuma düşen kişilikler
Var ettiler yokluğu
Peki ben yoksam,
Ne kadar oluruz?
Sülfürüm giderek sıyrılsa da tenimden
Yırtıldığı kadar yansıtır seni benlerim
Ey tuzu ayına saklanmış yakamoz!
Mehtaba vurgun yeni yetme telaşınla
Ve dalgaların saçlarına üflediği usul şarkıyla
Sen…
Ey içimdeki aitsizlik!
Kimseyim,hiçe aitim
Vururken coşkulu koşmalarıma gem
-iman arıyorum-
inanmanın sancılı varlığı;
ey inanamadığım düşüncelerimin yozlaştırdıkları!
Bir gün;
(ki bu bir gün,doyurabildiğim sezgilerime denk)
bir gün;
elinde sırça tarağıyla
güneş tarayacak saçlarımı
çıplak heykeldeki ifadesizlik,ey!
Kıyafetsizliğin örtüsündeki anlamlaşma,
Ve resmetmek tarağın değdiği her bir parıltıyı…
Bekle doğan gün!
Gözlerim ellerine yağarken
Parmaklarının dört bir köşesi ıslanırken olur olmaz
Bekle doğan gün!