hafif acılar konuşabilir,
ama derin acılar dilsizdir.
dişim ağrıdı mı bütün mahalle bilir.
komşum öldüğünde bakkala ?iki ekmek? dedim.
adam birini kağıda sardı,
ötekine uzanırken durdurdum.
?bir tane yeter.?
o, hesabı düzeltti.
ben eve kadar o bir taneyi taşıdım.
ilk gün gelen çok oldu.
çaylar içildi,
dualar okundu.
bir efendi, ölümün hikmetini anlattı.
çayı soğuyunca yenisini istedi.
haklısın efendi, dünya fani.
bir bardak çayın bile soğumasına razı değilsin,
bana komşumun toprağına alışmayı öğretiyorsun.
ben de az nutuk çekmedim vaktiyle.
bir dostumun annesi öldüğünde
?zamanla geçer? dedim.
eve dönüp annemi aradım.
adama verdiğim akıl cebimdeydi.
şimdi biri ?nasılsın?? dese
?dizim ağrıyor? diyorum.
dizim de ağrıyor gerçekten.
iyi ki insanın dili
bazı ağrılara kolay dönüyor.
geçen gün dolabını boşalttık.
gömleklerini katladım, ellerim titremedi.
birinin cebinden bir vida çıktı.
küçücük, başı paslı.
orada oturdum.
neyin vidasıydı, bilmem.
belki bir çekmeceden söktün,
belki sokakta buldun, aldın.
bir şeyi atmaya kolay kolay kıyamazdın.
bak, bunu da senden öğrenmişim.
insan neye ağlayacağını önceden bilse
tedbir alır.
ben mezarlığa mendil götürdüm.
evde bir vidaya hazırlıksız yakalandım.
sana kızdığım günler de var,
onları da saklamayayım.
bir keresinde üç ay konuşmadık.
sebebini bugün çıkaramıyorum.
üç ayı pek iyi hatırlıyorum.
şimdi biri senin adını açsa
hemen iyiliklerini sayıyor.
ben gülüşünü isterim,
bir de o berbat ıslığını.
iki nota bilirdin,
üçüncüsüne bütün ev uyanırdı.
geçen akşam agop uğradı.
?anlatmak ister misin?? dedi.
başımı iki yana salladım.
oturdu.
çayına şeker koymadı bu kez.
kaşık ses etmesin diye mi,
sormadım.
bir süre sonra kalktım,
dolaptan o vidayı getirdim.
avucumu açıp gösterdim.
?onun muydu?? dedi.
?cebinden çıktı,? diyebildim.
elini uzattı, vermedim.
elini geri çekti, gitmedi.
agop kalkınca sordum.
?yarın yine gelir misin??
?gelirim,? dedi.
sabah bakkala indim.
iki ekmek aldım.
birini sıcakken öbür komşuya götürdüm.