?daha ne olsun?? dediler,
işim varmış, evim varmış.
akşam anahtarı çevirdim.
kapı açıldı, kimse duymadı.
ekmeğim vardı sofrada,
çay da koydum, eksik kalmasın.
insan her şeyi hazırlıyor da
birine ?otur? diyemiyor bazen.
hey agop, yanlış anlama,
ekmeğin kıymetini bilirim.
ama insan bir ses bekleyince nankör mü olur,
onu bilmem.
bir gün halimi anlattım,
önce maaşımı sordular.
sonra ?sağlığın yerinde ya? deyip
konuyu gönül rahatlığıyla kapattılar.
şu ahali pek hesap bilir,
neyin var,
neyin yok, sayarlar.
bir tek geceyi nasıl geçirdin,
onu rakama vuramazlar.
ben de onlardan biriydim,
bir dostum işsiz kalmıştı.
?canın sağ olsun? dedim.
adam kiradan söz açmıştı.
geç anladım, agop,
teselli bazen pek ucuza geliyor.
söyleyenin ağzından çıkıyor,
dinleyenin sırtında kalıyor.
seni de böyle dinledim bir zaman,
hep bir cevabım hazırdı.
sen ?yoruldum? dedikçe
ben çalışkanlığımı anlattım.
?biraz yanımda otur? dedin,
tam o sırada telefon çaldı.
kimin aradığını unuttum.
senin kalkışın aklımda kaldı.
şimdi biri susunca hemen söze girmiyorum.
belki bir şey anlatacak,
belki yalnız oturmak istiyor.
geçen akşam dostum geldi,
eli boştu, yüzü yorgun.
?bir şey getiremedim? dedi,
ceketini aldım,
çay koydum.
işinden söz açtı biraz,
sonra babasına geldi konu.
bir kelimede sesi kırıldı.
uzanıp televizyonu kapattım.
ne akıl verdim o gece
ne de kendimi örnek gösterdim.
çayı soğudu, yeniledim.
lafını kaldığı yerden dinledim.
kalkarken ?iyi geldi? dedi,
kapıya kadar yürüdük.
ardından eve döndüm.
iki bardak vardı, yıkadım.
bugün de büyük bir şey olmadı,
borcum bitmedi,
dünya düzelmedi.
dostum aradı.
?dün yarım kaldı,
bu akşam sen anlat,? dedi.
çaydanlığa su koydum.
zile basınca açacağım.
?daha ne olsun?? diyecektim.
belki daha söyleyeceği vardır.