hayatımda şunu anladım.
başlangıçta herkes yanındadır,
sonuçta herkes haklı.
arada olanı bir sen bilirsin,
bir de gece uykundan eksilen bilir.
bir işe girdim gençken,
?aile gibiyiz,? dediler.
ilk maaşımı alınca sevindim.
ikincisi gecikince öğrendim.
ailede para konuşulmazmış.
bir dostla yola çıktık,
masrafı bölüşürüz dedik.
ben ödedim, o teşekkür etti.
başlangıçta ortak olduğumuz yolun
sonunda cömert olan bendim.
hemen kötülere yormayalım,
benim de sicilim kabarık.
birine ?ne zaman istersen ara? dedim,
gece aradı.
sabah müsait olunca üzüldüm.
şu söz vermek ne kolay iş
insanın cebinden çıkmıyor.
yerine getirmeye kalkınca vaktinden,
rahatından,
bazen uykusundan istiyor.
sana ilk ?seni seviyorum? dediğimde
sonunu hiç düşünmedim.
bunda bir yanlış yoktu.
ama her yarayı
o üç kelimeyle kapatırım sandım,
orada yanıldım.
ilk gün elini tuttum,
son gün valizini.
kapıya kadar taşıdım.
ne kadar ağır olduğunu bıraktıktan
sonra anladım.
görenler ?bitti? dedi.
neye bakıp söylediler, bilmem.
sen o evden bir günde çıktın,
ben kendime aylarca mutfakta
rastlayamadım.
sonra oturup düşündüm.
hep son güne bakıyorum.
oysa sen çok önce bir şey anlatırken susmuştun.
ben lafım bitince fark etmiştim.
şimdi o günü hatırlıyorum,
ayrıldığımız günü değil.
insan sonuca kızarken başlangıcın yanında
kendi yaptığını saklıyor bazen.
bir kitap aldım geçenlerde,
son sayfasına baktım önce.
kahraman ölüyordu.
kapatıp bırakacaktım.
sonra başa döndüm.
adam daha ilk sayfada ayakkabısını bağlıyordu. öleceğini bildiğim halde nereye gidecek
diye merak ettim.
demek ki yalnız sonu değilmiş mesele.
o adamın yürüdüğü yol,
konuştuğu insanlar,
bir sabah sebepsiz sevinmesi.
ben de öyle yaşamadım mı?
bir sevda bitti diye hiç sevilmemiş mi oldum?
bir işten eli boş döndüm diye
orada öğrendiğim de mi yok?
ahali sonuca meraklı.
?kazandın mı, kaybettin mi??
bir de ?değdi mi?? diye sorarlar.
insan her ömrün sonunda fatura kesmek
zorunda mı?
bazı günler değmedi.
bunu da açık söyleyeyim.
her acı beni büyütmedi,
bazısı yalnız belimi büktü,
doğrulmak bana kaldı.
ama şimdi bir işe başlarken
alkışa kulak vermiyorum.
biriyle yola çıkarken de yalnız varacağımız
yeri konuşmuyorum.
yorulunca ne yaparız, onu soruyorum.
hayatımda şunu anladım.
başlamak bir gün sürüyor,
bitirmek bazen yıllar.
ikisine de bir tarih yazıyoruz.
yaşadığımız, arada kalıyor.
bugün deftere yeni bir sayfa açtım.
başlığı hemen koymadım.
birkaç satır yazayım önce,
bu defa adını yaşadıktan sonra koyacağım.