Son paramla aldığım son sigaranın son dalını yaktığım son kibritin alevi gibisin, ama artık bittin. Kül tablasına bıraktım sonları ki küller daha bir hatırlatır senin beni çok eskiden sevdiğini. Kendime benzetiyorum biraz onları ufacık ufacıklar ama kocaman kül tablasını doldurdular. Şimdi çöpe atmanın zamanı galiba külleri.
Ben de ufak ufak aşklar bırakmıştım yüreğine ve doldurmuştum o kocaman yüreği. Senin son tutunduğun dalın son köküydüm toprağa bağlayan. Nasıl olduğunu anlayamadan kül oluverdim sende birden. Sen de çöpe attın beni. Son çöp kamyonu son seferinde en sondaki çöp yığınına bıraktı beni. Şu başımdaki son çocuk olsa keşke ekmek bulmaya çalışan, tıpkı sende aşkı arayan son adam olduğum gibi.
Arif Gürkan ÇAKIR
bluesizmirli
07.04.2006 / 23:03