Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / uZaKtAn gElEn dÜşLeR..!

Yazardan en yeniler

Kurtulmak için ne kadar çaba sarf etse de o biliyordu ki her çabasında daha da bağlanacak.Bunu anlamıştı.Tıpkı bataklıkta batmak üzere olan bir güvercin gibi.Kurtulmak için her kanat çırpışında,bataklığın derinliklerine doğru çekilen bir güvercin.Ama ne olursa olsun o da biliyordu ki vazgeçemeyecekti.Çünkü bu duygusu çok güçlüydü.Ondan kurtulabileceğine fazlasıyla inanıyordu.Kendini kandırmıyordu,biliyordu ki isterse belki de gerçekten isterse başarabilir.Ve her şeyi fazlasıyla düzenlemişti.Onu hatırlatacak şeylerden uzak durmayı ilke edinmişti kendineAma olmuyordu ne yaparsa yapsın onu hatırlatan her şeyden uzak duramıyordu.Başta ondan uzak duramıyordu ki!Kız farkındaydı.Acı çekiyordu ama seviyordu da.Hem de istemeden çok seviyordu.Ama bir gün düşündü.Acaba gerçekten de istemiyor muydu onu sevmeyi?Evet!Peki bu ne kadar doğru.Bilmiyordu.Bilmiyordu kafası çok karışıktı.Onun için değmezdi platonik olmak bunun da farkındaydı.Ve çocuk asla ona aşık olmazdı.Biliyordu bu da tam bir imkansızdı.Ama neden her şeye rağmen içinde bir umut taşıyordu.Hem de gereksiz bir umut!Onun varlığından gerçekten de bu kadar mutlu olabilecek miydi?Kız onunla beraber olmak istemiyordu,onunla takılmak veya gezmek.Onun tek isteği platonik bir aşkı büyütmemekti içinde.Ama büyük hayal kırıklığı!Çocuk sadece onunla oyalanıyordu.Biliyordu kız onunla çok sık bakışıyorlardı.Kız ilk başlarda çocuğun onu sevdiğini bile sanmıştı.Çünkü bazen öyle bir davranıyordu ki kıza.Sanki gerçekten de boş olması imkansız geliyordu.Ama kız zamanla şunu anladı ki bunların hepsi kendine daha da çok acı veriyor.Ne zaman unutacak gibi olsa onu,çocuk tekrar tekrar varlığını ispatlıyor ve kızı kendine her seferinde daha da sıkı bir düğümle bağlıyordu.Ve bu durumda vazgeçmek daha da zor oluyordu.Peki ama neden çocuk ona öyle bakıyordu.Neden o bakışlardaki o büyüyü sadece kız sezebiliyordu.Neden ona aşıkmış gibi gizli kaçak davranışlarda bulunuyordu çocuk?Ne yapmaya çalışıyordu?Amacı neydi?O her şeyden biraz tatmak ve her seferinde de kıza acı çektirmek mi istiyordu?Ama onlar iki yabancıydılar.Tanışmamış ve asla da tanışamayacak olan iki yabancı!Bilmiyordu kız ne yapacağını ne diyeceğini hiç bilmiyordu.Kalbine yenik düşmüştü bir kereElinden bir şey gelmiyordu kolay değildi çünkü.Ama kendi de farkındaydı içindeki bu aşkı çok kolay büyütmüştü ama şimdi de silip atamıyordu işte ne yapsa olmuyordu.Bütün çabalar nafile kız hala onu seviyordu.Çaresizdi.Ve çocuk bütün bunların yanında dengesizdi.Bir gün kızı kendine bağlayıp,aşık rolünü oynayan çocuğun yerine ertesi hafta ilgisiz,kızı görünce görmezlikten gelen ve sanki sadece dalga geçiyormuş hissi veren davranışlarda bulunan biri alıyordu..Kız karışıktı hem de çokÇok da kızgındı.Bu dengesiz büyümeyen adama!Bir yandan ona umut verdiğine kızıyordu,bir yandan da onunla ilgilenmediğineÇünkü kız karışıktı.Çok karışık.Ama çocuk her şeyden uzaktı sanki.Tek görevi kızın dünyasını mahvetmek ardından da hiçbir şey olmamış gibi sanki kendi hayatına geri dönmekBu doğru değildi burda adalet yoktu.Neyde vardı ki sanki?Artık kız çaresizdi.Biliyordu asla olmayacaktı hayalleri.Asla onun gözlerine daha yakından sevgi sözcükleri söyleyerek bakamayacaktı.Çocuk zaten çevresindeki popülerliğini bozmamak için asla kendinden küçük birisiyle beraber olmazdı.Kız acı çekiyordu ama sanki kime ne?Sadece onun hayatıydı mahvolan ve sadece onun sorunuydu bu!Kimsenin değilKız her sabah uyandığında biliyordu ki yine o çocuk var aklında ve her gece yatağında rüyalarında onunla buluşuyordu tekinsizce!Ve artık bitsin bu işkence istiyorduBitsin bu işkenceÇünkü o çocuk bu kalbe ait değildi.Bu kız bunların hiç birine sahip olamayacaktı çünkü.Bu böyle sürüp gitse bile,kız biliyordu ki bir gün başaracaktıOnu unutmayı acı acı başaracaktıUnutmayı mı?Aslında hiçbir zaman onun olmayacak varlığına alışmayı.

uZaKtAn gElEn dÜşLeR..!

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler