İçimdeki tüm gürültüler diniyor seni görünce
İmkânlar susuyor imkânsızlıklar devleşirken
Gerçekler susuyor, Hayaller gözlerimde
Yakalandım an bir an
Gözlerinin içinde ışıldayan ben olmak isterdim
O canlılığının, o çocuksuluğunun
Sebebi olmak için neler vermezdim. Neleri…
Hiç bir şeyi veremedim ki. Benimki de laf işte.
Belki bugün anladın. Belki şimdi şu an. Ama bu şeyi değiştirmedi, değiştirmesi mümkün değildi. Sana ulaşmak için ne yolar teptim ne acılar çektim diyemem. Hiç bir şeyi göze alamadım ben. Bir Türk sineması tadında yaşamak bana göre değildi. Aldatamazdım yalnızlığımı. Vicdani muhasebelerimde sen fazladan bir hesaptın. Hep hiç hesapta yokken karşıma çıktın. Kaçamadım senden
Kaçamadım
Teslim de olmadım
Teslim olmaya da çalışmadım
Pişman mıyım?
_...
Bilmiyorum biliyor musun?
İlk defa bilmiyorum, bu sorunun cevabını.
Kuralları çiğneyip kendimi öğütecektim şu dünyada
Her şeye rağmen nasıl sevilir öğretecektim sana
En susulmayacak yerde susmuşum gibi hissediyorum şimdi
Sanki görevini yapmayan çocuğun huzursuzluğu
Ben mi yanlışım dünya mı?
Ben mi yanmışım dünya mı?
kayra_zamres
07.09.2007 / 01:30
DÜNYA!{s:030}
#1
ayşe
07.09.2007 / 15:03
yanan sadece sen olmalısın dünya değişmiyor hep aynı yalnız insanlar değişen ve yanan
#2
rapoet
07.09.2007 / 18:43
Sen roman yazmayıda dene diyeceğim şiir yazamıyormuyum diyeceksin. ama derler ya işinin üstadı olacaksın. roman yaz derim ozaman. tariflerin roman tadında genellikle{s:030}
kayra_zamres
07.09.2007 / 01:30
ayşe
07.09.2007 / 15:03
rapoet
07.09.2007 / 18:43