günebakanlar gibi hayranken güne...
doğayı süzerken baştan aşağı...
ölüm doğdu gece tüm sancılarıyla.
ölümüm doğdu.ölüm fermanı yoktu elimde henüz.
ömrüme gün biçen hekim de yok.hayallerim dalga geçiyordu.
arsızca sırıtyordu gafil nefsim.
uyuuyordu uyuyordu...
sen kimsin be uyuyacak.uyunacak vakit midir?
nedir bu dostluğun ölümün kardeşiyle?
unuttun mu sen ölümün sevgilisisin?
ve unuttun mu sılanı?sen gurbettesin.
özlemedin mi?öteleri...uyan hadi.
bilgisayarım
16.03.2008 / 22:26
{s:015}{s:027}{s:030}{s:029}{s:026}{s:014}{s:015}
#1
ayşe
17.03.2008 / 10:42
güne bakanlar gibi aşıksan güne
nevsine etme sitem
sılaya hasretsen eğer
gutbeti çekemez gönül {s:026}{s:026}{s:015}
#2
rapoet
17.03.2008 / 10:55
Nefs olmadan varlık olmaz derlerdi
Nefsin olduğu yerdede varlık yokki
ölüm doğar sancılarıyla
bebek doğar sancılarıyla
güneş doğar sancılarıyla
ölüm ölür tüm kararlılığıyla
bilgisayarım
16.03.2008 / 22:26
ayşe
17.03.2008 / 10:42
rapoet
17.03.2008 / 10:55