Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / SEVİLAY-7. BÖLÜM

Yazardan en yeniler

... Aradan iki gün geçmişti. Feryal hanım ile Sevilay, anne kız kahve içerlerken, telefon geldi. Feryal hanım, telefonuna baktı; Tuğra arıyordu. -Kim o, anne? -Eski arkadaşlardan. Sonra dönerim ben ona. -Hm, tamam... Feryal hanım, aramayı reddetti. Sonra telefonu mesaj bildirimi ile aydınlandı. Tuğra: [Feryal, neden açmıyorsun?] 13.57 -[Çünkü; Sevilay yanımda.] 13.58 Tuğra: [Ve hala konuşmadın mı çocuklarla?] 13.58 -[Daha üç günüm var. Beni rahat bırakır mısın?] 13.58 Tuğra: [Sana iyilik yapıyorum Feryal.] 13.58 [Kalan üç günün de geçtiğinde, ben anlatacağım her şeyi.] 13.59 -[Ama daha zamanım var. Neden sakin olamıyorsun?] 14.01 Tuğra: [Peki, sen neden bu kadar sakinsin?] 14.01 [Çocuklara alıştıra alıştıra anlatsan, daha iyi olur bence. O yüzden, şimdiden konuyu aç derim.] 14.01 -[Çocuklara, neyi, ne zaman, nasıl anlatacağıma, sen mi karar vereceksin?] 14.02 Tuğra: [Çocuklarımı hemen görmek istediğim için, evet; ben karar veriyorum.] 14.02 -[Öyle mi, Tuğra bey?!] 14.03 Tuğra: [Evet öyle, Feryal hanım.] 14.03 Sevilay'ın gözü, annesindeydi. Feryal hanımın elleri sürekli klavyede, yüz ifadesi ise değişmişti. -Ya, iyi ki annemle bir kahve keyfi yapalım dedik. Arayan arayana, soran sorana... -Hı? Sevilay güldü. -Anne, duymuyorsun bile beni. Kim bu, bu kadar dalmışsın? -Ablan yemek tarifi sormuştu da, ona yazıyorum. -Hangi yemek? -Menemen... -Ne? Sevilay, kahkahalarla gülmeye başladı. -Ben sahanda yumurtaya, 'yemek' dediğim zaman dalga geçiyorsun. Ama benim evli ablama, "menemen yemeği" tarifi mi veriyorsun? -Evet... -Suratın niye değişti? Onu da mı yaktı yoksa? Feryal hanım, Sevilay'a bir şey belli etmemek için onunla güldü. -Anne, hangi yemek ya? Dalga geçme. Feryal hanım, kafası dolu olduğu için, aklına ilk geleni söylemişti... İçinden 'Salak kafam...' diye geçirdi. -Kabak mücver tarifi veriyordum ya... -Hmm, güzel... Anne, ben bugün dışarı çıkabilir miyim? -Nereye gideceksin? -Bahar'la konuştuk da, sahile gideriz diye düşünmüştük. -Ayy... Ben, sana söylemeyi unuttum. Kız bana, "Sevilay'a ulaşınca söyle, beni arasın." demişti. -Sorun yok ya. Konuştuk biz. Çıkabilir miyim peki? -Çıkabilirsin. Geç kalmıyorsun ve kendine dikkat ediyorsun. -Ezberledim annee... -Anlamadım? -'Tamam annem, sen ne dersen o' dedim. -Aferin. Sevilay, annesinin yanağına bir öpücük kondurdu. Odasına çıkıp hazırlandı. 20 dakika sonra aşağıdaydı. -Anne, ben çıkıyorum. 7 gibi dönerim. -Tamam, dikkat et. -Tamam. -Aradığımda duy. -Bakarız... -Sevilay! -Tamam anne ya... Hadi görüşürüz. -Görüşürüz. Sevilay gitti ve Feryal hanım yine düşüncelere daldı. -Hadi Sevilay'ı ikna ettim diyelim. Ayça düzenini bozup da gelmez ki İngiltere'ye... Tuğra, tekrar arıyordu. Feryal Hanım, sinirle söylendi; -Ne var be, ne var?! Ne istiyorsun? Sonra telefonu açtı. ` -Ne oldu, ne istiyorsun? ` -Sana zaman vermekten vazgeçtim. Eğer, benim yarın çocuklarla buluşmamı sağlamazsan, çocuklarla hemen konuşacağım! ` -Tuğra, sen ne biçim bir adama dönüşmüşsün ya?! Bu senin olduğu kadar, benim de geçmişim! ` -Ben değişmedim. Her şeyin tek suçlusu senken, nasıl davranmamı bekliyorsun? ` -Tuğra, bu benim de geçmişim. Ve çocuklara açıklama yapabilmem için zamana ihtiyacım var. ` -Feryal, bunca zaman çocuklara yalan söyledin. Kolay olmaz tabii gerçekleri itiraf etmek. Ama ben de, Sevil bana 'Baba' demeden ölmek istemiyorum. ` -Sevil değil onun ismi. Sevilay! Tuğra, acı acı güldü... ` -Demek öyle... ` -Evet, öyle... Sen, sadece kendini düşünüyorsun! Bir anda anlatırsam, çocuklar çok kötü etkilenecek. ...

SEVİLAY-7. BÖLÜM

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler