hayatın uçurumlarında dolaşmadım ki ben
itsen düşmeyeceğim
çünkü beni söküp almazsın yerimden
duymayacağım,görmeyeceğim çoğu zaman
ve hatta
beni incitecek hiçbir şeyi sevmeyeceğim
gökyüzüne hep hayran kalacağım
doğaya hep hayran...
ama insanoğluna ?
bilmiyorum?
çünkü insanoğlu
küllen yalan.
ama seveceğim bebekleri
seveceğim mağdurları
her şeye rağmen dünya dalına
tutunmaya çalışanları...
ve seveceğim riyasız,tek yüzlü insanları
daha küçüğüm
büyüyeceğim elbet
ekmeğini yiyeceğim çoğu kez
yalnışların,hataların,günahların...
ama insan kalacağım!
insanlık denizinden bir katre kalsa da
onunla doyacağım.
baybars
26.03.2007 / 17:04
doğa gerçekten insana en iyi dost ama yarin yerini hiçbirşey tutmuyo öyle değil mi?yüreğine sağlık güzel olmuş{s:029}
#1
selametnur
27.03.2007 / 14:23
sevgili gönül dostu bizler bazen neyi sevdiğimizin neye sempati duyduğumuzun farkında olamıyoruz buda dünya yorgunluğunun yük gibi sırtımızda olmasıdır herhalde ama gerçek olan mevzumuz insan oluşumuz aklı salim kişiler oluşumuz,bunun da verimi saygı ve sevgiden ileri gelir,tabiki işgale insan diyen sünepeleri ve seviyesizleri saynıyorum kalın sağlıcakla,,,
baybars
26.03.2007 / 17:04
selametnur
27.03.2007 / 14:23