mavilere kardım gönlümü
iki mavi arasındaki kuytularda sakladım benliğimi
okyanuslara taştım yeri geldi
yeri geldi kıyıda durdum,dalgalara vurdum
bir aşık-ı maviyim ki
sonsuzluğa yordum ufukları
ölümsüzlüğe yordum
o geri dönülmez uykuları
bir nefeslik saltanatımda
bir gökyüzünü hapsettim içime
alacağı var benden gökyüzünün
bir ruh alacağı...
şu cılız ruhumda
hesapsız hesaplarımla ona gideceğim
topraktan geldimse de
gökyüzünde ya da deniz kenarında öleceğim
rapoet
22.06.2007 / 19:45
serhat
23.06.2007 / 14:22