Çığlığın orta yerinde bölündü sessizlik.
Arın da edepsizlik edeceği tuttu.
Tersinden doğmadı bugün güneş ama
Tezatlıklar dünyasında
Mutlulukla hüzün dans ediyordu
Hayalle gerçek kavga ederken…
Sonuçta, tebessüm de hüzün ifadesi de
Aynı çizgiden çıkmıyor muydu?
Ama’lar asılı kalıyordu havada
Fakatlar dinlenmiyordu
Dinlemekten acizken herkes
Kimsenin Ve’lere tahammülü yoktu.
Çığlığın orta yerinde bölündü sessizlik
Konuşan bir gözyaşı vardı sadece
Çılgınca damlarken yanaklardan…
“Anlamıyor musunuz beni diyordu
Derdimi sormayın,
Bilmiyorum, siz söyleyin.
Ya da derdinizi söyleyin.
Ne olursunuz,susturun şu sesleri!
İç sesinizi duyamıyorum
Ve böyleyken hiç birinizi sevemiyorum” diyordu.
Haksız mıydı?
