uğramasa bana şu hal
bölemese musluktan damlayan su uykumu
uykusuzluğumda düşünecek düşüm olmasa
uğramasa bana şu hal
çözlüverse dilim
anlatamadığım şeyler çığ gibi
içimde kalan ve hep büyüyen
öyle bir uhte ki...
of desem rahatlamıyorum
ah desem yanmıyorum
pişmanlığım çiziyor kalbimi
nasıl kanıyor gafil bakışlarından
bilmezsin.
bilemeyeceksin:
ne büyüdüğünü içimde
önce emekliyordun
şimdi yürüyorsun,
koşuyorsun,
rüyalarımdaki engin bozkırlarda
tutuyorum elinden
tutuyorsun elimden
tutuyorum zamanı
gözlerini yutuyorum
bakamamıştım ya hiç
ne güzel
ne de güzelmiş gözlerin
öldüm mü?
son günün bugün mü?
neresi bu yeşil deniz?
neresindeyiz ömrümüzün?
kaç yaşındayız?
sen ve ben
ya hep vardık böylece
ya hiç olmamıştık
ancak kabul görmiş sevdam
yok çekincem
unutuyorum evreni
unutmuyorum ama
unutamam
seni bana Vereni
vermeyeni de...
yazmayanı da...
kader deyip susuyorum
sınavımdın kaldım!
TEKRARLARDAYIM
Düzenleme:15.11.2007 / 15:41
bilgisayarım
15.11.2007 / 17:04
sevgili yaren çok anlamlı bir şiir yazmışsın sanki birazda kendinle hesaplaşır gibisin bilmem yanılıyor muyum sevgiler{s:015}{s:027}{s:029}{s:030}{s:032}{s:034}
#1
ormangozlum
15.11.2007 / 20:47
bu bir hesaplasmami sevgili yaren.insan bazen kendiylede hesaplasir,yazin cok güzel yüregine saglik.{s:030}
bilgisayarım
15.11.2007 / 17:04
ormangozlum
15.11.2007 / 20:47