Bu hayatta en çok seni yaşamayı istedim.
Her anımı her dakikamı sana harcamak.
Uzandığın kanepeyi hayal ettim,
Hatta su içtiğin bardağı.
Hayali bile güzeldi bana.
Yaşayamıyordum seni.....
Bu hayatta en çok sana dokunabilmeyi istedim.
Uzaktan izlemek yetmiyordu artık.
Bedenime ağır geliyordu bu yük.
Bİlmiyordun ki seni sevdiğimi...
Görebilmek için camda sabahlamalarımı.
Görünce de kalbim yerinde durmazdı.
Sen bazen "İyi Günler " derdin.
Sesim çıkmazdı.
Boğazım kururdu adeta, konuşamazdım.
Sonra günlerce , gecelerce o anı düşünürdüm.
Birdahakine konuşmak ümidiyle.
Ben konuşamadım, sen hiç anlamadın.
Ben anlatamadım, sen yine anlamadın.
Bir gün yine seni gördüm.
Bu sefer "İyi Günler" yerine,
"Komşu kızı Düğünüme beklerim" dedin.
Yine sustum.
Ama bu sefer bende anlamıştım..
Konuşabildim işte..
"Mutluluklar Ferit abi"........
Bu şiir sanaydı,
Sen Benden Gİtmeden Önce.......
Fıratın-Hüznü
30.09.2005 / 21:11
Hüzün dolu siyah-beyaz bir fotoğrafa bakar gibiyim...
#1
nicetolive
30.09.2005 / 21:16
bu fotoğraf sizce olumlu mu olumsuz mu? fikriniz ne şiir hakkında?
#2
Fıratın-Hüznü
30.09.2005 / 22:32
Yüzler kalır bir tortu gibi hayatınızda, hoşlandığınız, sevdiğiniz. Sonra her biri kanar ayrı yerde ve ayrı zamanda. Ben yarına bir fotoğraf bile bırakamayacağım her halde, çünkü bir fotoğrafı bile yok elimde. Sadece aydınlık yüzü var bir MAYIS'ı kıskandıran, mevsimleri aydınlatan.
Fıratın-Hüznü
30.09.2005 / 21:11
nicetolive
30.09.2005 / 21:16
Fıratın-Hüznü
30.09.2005 / 22:32