Ben sanki hiç yokmuşum
.Hiç doğmamış,hiç yaşamamış, yaşatılmamışım meğer.
Şu an nerdeyim, nasılım hiç bilmiyorum.
Amaçsız, yapayalnız kalmışım.
Kurumuş bir yaprak gibi,
Rüzgarın savurduğu yönde sürükleniyorum.
.Bunu hissedebilyorum yalnızca.
Bu varoluşların sebebi ne acaba?
Neden insanlar bir yandan doğarken bir yandan göçüp gidiyor?
Gİdenler nerde peki?
Gerçekten toprağın altında yok olmayı mı bekliyorlar?
İşte buna inanmıyorum........
Bir gün benim de zamanım gelicek
Ve ben, hiçbirşey anlamadan bir varmış, bir yokmuşların kervanına katılıcam.
Arkamda kalanlar mı_?
Biliyorum ki hiçkimse benim yasımı sandığım kadar fazla tutmaz.
Unutulmak kaderdir......
.En doğrusu da bu bence
.Yoksa hayat çekilmez bir hal alırdı.
Benim hayatımı çekilmez kılan nokta ne peki?
Her anımı eziyet sayan ben tabiki…
Ben giderek çekilmez bir hal alıyorum.
.Hayatı suçlamamsa bahane, insanları suçlamamsa bahane.………
nicetolive
01.10.2005 / 19:15
YORUM YAPIN LÜTFEN
#1
Aşk_Ve_AyRıLıK
01.10.2005 / 19:59
YA ILGINC BI KONUYA DEGINMISSIN SİİRDEN OTE BI MAKALE GIBI OOLMUS AMA BASARILI
#2
nicetolive
01.10.2005 / 20:00
tşk ederim
#3
Fıratın-Hüznü
02.10.2005 / 14:16
Beni bağışlayın ama, evrenin, varlıkların benliğimize bu denli yabancılaşması sadece sizde rastlanan bir durum değil ve bir orjinalitesi de yok aslında. Ancak küçük bir acıyı başımızdan savmaya bile gücü yetmeyen bizlerin, bu derin duygularının kökeni ne, bu duygular nerden? Eğer toprak olacaksak yerin altında; bu dönüşümlerin, yanışların hiç bir anlamı kalmayacak. "Ben bir kuş olsaydım" daha şanslı sayardım kendimi. Sanırım bütün oluşların, yanışların, bitişlerin Allah'tan gelip, yeryüzünde görünüp tekrar O' na döndüğünü bilmemiz herşeyi doğru anlamamızı sağlayacak. Beni bağışlarsınız umarım, size değil sözüm, yüksek sesle düşündüğümü farzedin. Düzenleme:02.10.2005 / 14:27
nicetolive
01.10.2005 / 19:15
Aşk_Ve_AyRıLıK
01.10.2005 / 19:59
nicetolive
01.10.2005 / 20:00
Fıratın-Hüznü
02.10.2005 / 14:16
Düzenleme:02.10.2005 / 14:27