bilinmez kapılar eşiliğinde
her bir bilinene çıkıyorum
sessizce
ve kedersizce
arkama bakıyorum
gelen varmı diye
gülüyorum o an
yine kendi kendime
sıcak bir huzur aradığım
soğuk düşlere kalan bir ben
her baktığım külken
ben sönemiyorum o ateşten
tekrar dönsem o labirente
ve çözülmemiş akıl oyunlarıma
her bir çıkmaza daha soksam kendimi
deliririm belki
kim bilir
ben bilmiyorum aynı zıtlıklar içinde
bir bulmaca çıkarıyorum kendime
çözüyorum ve
bitiyorum o anda
nokta gibiyim
sonum yok
bilinmezler eşliğinde
bilinmek istiyorum sadece.
son bir söz
anlaşılmak istiyorum kendimce