ne kadarda yüreksizmişsin meger
adım atmaya korkar olmuşsun hayatta
hep bildigin yerlerde, bildiklerinle
sanki yeni yollara girmemeye yemin etmiş gibisin
saklanmışsın duvarların ardına
yüregini,kendini,herşeyini gömmüşsün mezara
yıkılınca ardına saklandıgın duvarlar
gün ışıgından bile korkuyorsun
bu sefer başka bir duvar buluyorsun
yalanların ardına saklanıyorsun
hiçte beceremiyorsun söz konusu yalan olunca
tuglaları üst üste koyarken gözlerini kaçırıyorsun benden
yüzüme bakmaya bile cesaret edemeyerek
yinede bile bile kendini suçluyorsun
belki nefret etmemi bekliyorsun
belkide gerçekten şerefsizsin
yada kim bilir
duvarlar ardına sakladıgın yüregini çıkarmamaya yeminlisin...