bugün,
unuttum diye uyandım yine,
mutluydum aslında kendimce.
içim kan ağlarken,
bedenim sapasağlamdı.
kabullenmiyordum seni nasıl sevdiğimi
takmıyordum yüreğimin seni hissettiğini.
ellerimi yıkarken,
aynaya çarptı gözüm:
"sen aşıksın kızım"
dedim kendi kendime,
oturup her zamanki yerime,
bir kaç satır yazmaya başladım yine.
gözümden yaşlar damlarken,
aşkı yazıyordu ellerim gene de.
yazdıkça yazasım geliyordu
yazdım yazdım ve ağladım.
her şey bana sesleniyordu sanki:
"bu aşk imkansız!"
gözyaşımın dinmeyeceğini bile bile,
aşka sarılıyordum yine,
ve avutmaya çalışıyordum kendimi
"ne olur yapma,vazgeçme bu sevdadan" diyordu kalbim.
dinledim.
zaman akıp geçerken,
durmadan yazıyordum ben.
aylar geçti,yıllar geçti
anladım!
yüreğim de bana sesleniyordu artık:
"unut artık onu"
"bırak artık bu aşkı"
"bu aşk imkansız"...
keskin_101
10.03.2006 / 21:07
GÜN GELİR HER ŞEY YORULUR GÜLÜM, YILDIZLAR BİLE...AĞIR AĞIR AKAR SÖNERLER DENİZLERDE... Düzenleme:10.03.2006 / 21:08
#1
Mırkan
10.03.2006 / 21:20
berbatlığın sınırları zorlanmış,banel bir şiir... Düzenleme:10.03.2006 / 21:21
keskin_101
10.03.2006 / 21:07
Düzenleme:10.03.2006 / 21:08
Mırkan
10.03.2006 / 21:20
Düzenleme:10.03.2006 / 21:21
serra_anelka
10.03.2006 / 21:23
Mırkan
10.03.2006 / 21:40
serra_anelka
10.03.2006 / 21:42