akşam oturup cam kenarına
kalbimin sesini dinledim.
sonsuz kederler içerisindeydim.
gözlerim doldu ve başladım ağlamaya
balkondan baktığımda,
nefes aldığımı hissettim.
hala yaşıyormuşum meğer.
bir ses geldi içimden:
'sakın aşık olma!'
ama geç kalmıştı kalbim.
gel artık be sevgilim.
çekene sordum önce:
'bu aşk doğru mu?' diye
geç olmadan 'hayır' dedi
'bu aşk çok üzer seni'
sonra içime sordum.
ses gelmedi...
yüreğim beni terk etmişti.
demek bu aşk doğru değildi.
tam 'aşktan kurtuldum' derken,
yüreğimi kaybetmiştim.
canım kurşun gibi yanarken,
kendimi terk etmiştim.
bu aşk bitse bile,
kalbimi tamir edemedim.
o bırakıp gitse de,
kalbimden geçemedim...
nalancık
16.03.2006 / 18:42