Eşinden ayrılalı tam beş sene olmuştu
He geçen gün gül cemali solmuştu
Daha fazla dayanamayıp şekeri yükseldi
Hastalığından gözlerinden olmuştu
Görmese de gözleri artık yılmadı yaşamaktan
Görmese de güneşi vazgeçmedi ölümüne sevdasından
Her Cuma günü
Yüreğinde sevdası elinde kücük bidondaki suyu
Eşinin mezarında alırdı soluğu
Hatrını sorar, köydeki havadisleri anlatırdı eşine
Her gün bir umut daha ekledi ölümüne sevgisine
Suyu eşi incinmesin diye yavaş yavaş dökerdi
Kalmazdı dua etmeden eşinin mezarı başından
Okuduğu hep bir Fatiha ve Kevser sureleri idi
Ayrılık vakti geldiginde ayakları onu bırakmak istemezdi
Ölümüne sevda bu olsa gerek
Gözleri görmese de yüreğinin güneşinde
Ve zorluklara rağmen sevip sevebilmek
Ne mutlu ölümüne sevdayı yaşayanlara ve yaşatanlara
red_romans_33
05.10.2005 / 17:47
Sitedeki tüm arkadaşlarımın Ramazanı Şeriflerini en icten temennilerimle kutlar ve hayırlara vesile olmasini dilerim
#1
umuda_yolculuk
06.10.2005 / 17:52
Ne mutlu ölümüne sevdaya yaşayanlara ve yaşatanlara.
Böylesine sevdalar kaldı mı acaba bu fani dünyada...
Yine harika bir hikayenin mısralara dizilmesinde ahenki görüyorum.
Tebrikler.
red_romans_33
05.10.2005 / 17:47
umuda_yolculuk
06.10.2005 / 17:52