Pencerem kırık,param parça.
Odam kapısız anne.
Üşüyor küçük yüreğim.
Isınmıyor ayaklarım anne.
Kim yazdı bu kaderimi bana?
Ben hep gökyüzüne bakıyorum anne.
Islandım sağnak yağmurlarda.
Üşüdüm soğuk karlı günlerde.
Bir it gibi titredim.
Nefesim yetmedi kendimi ısıtmaya.
Üstümdeki elbise de emanet anne.
İki karton kutunun konforunda,
Taşa başımı koyuyorum anne.
Bulutları çekiyorum üstüme.
Hiç bir şey senin sıcaklığını,
Bana vermiyor anne...
Mustafa Kaman