Bir ben var içimizde, kendi yalnız.
Yıldızlar kadar çoktur, ama sessiz.
Gökte her şey var, ulaşamadığımız.
Birde dünyanın o kahrı var, cabası.
Egolarımız var ki, yerleri inletiyor.
Doyumsuzsa, doğamızı kirletiyor.
Herkes bencilce, bana ne ki diyor.
Kene gibi yaşar asalaklar, cabası.
İnsandır, her bir insanın öğreteni.
İyiyi, güzeli, kötüyü de söyleteni.
İnsan ilişkilerini şeytanca çözeni.
İyi tanımalısın, baş ağrısı cabası.
Sen, iyi niyetli oldukça çoğalırsın.
Varsın kötüler, kötü bir plan yapsın.
Paranoyak olmadan yaşa, kârdasın.
Sağlık giderse, cehennem de cabası.
Yalnızlığın o sessizliği, derindendir.
Kucaklar dünyayı, sevgi yürektedir.
Kıyıda, köşede bir tek kendisiyledir.
Dünyanın haline yanar, acısı cabası.
Cümbüş kulağa hoş gelir, kalk oyna.
İçinde yağmalanmış harap bir dünya.
Acıya ortak olan, insanlığın sızısıyla.
Kol, ayak oynamaz, ruhta sızı cabası.
Mustafa Kaman
13 Mart 2022