Geceler sessiz, sular gibi akıp gider.
Penceresi perdeli, ışık aradan sızar.
Kimbilir kimlerin,yalnız ne derdi var.
Gün ağarır, sancılı bir yürek susar...
Yıldızlar sessiz,suskun ay ışığında.
Kelebek dansı sokak lambalarında.
Parlıyor ışıyan cam gözler karanlıkta.
Sessiz gecelerde o yalnız bir adam.
Yudumlar tavşan kanı demli çayını.
Ağustos böcekleri söyler makamını.
Düşler kurcalayıp durur,çeler aklını.
Unutamaz,adam düşünde bir kadını.
Geceler sabah olmaz,inadına direnir.
Yatakta hafif bir yorgan yük gibi gelir.
Sabah uyanır,surat sanki turşu gibidir.
Aynalara küs,keyfi kaçık yalnız adam.
Mustafa Kaman