Sözüm dilimde,özüm benliğimde.
Tartar konuşurum,edeple,haya ile.
Söz söyleyene aitse,kırmak niye.
Güzel söz ile bak yılanın deliğine.
Sözün bittiği yer,noktalı bir yer.
Laftan anlamayana dayatma,yeter.
Düşünmeden konuşan bilmez ki,
Ağzından çıkan söz nereye gider.
Söz dinlemeyen hattini bilmez.
Ağzından çıkanı kulağı duymaz.
Yükselir sesi avazı çıktığı kadar.
Yırtınıp durur,hayasız utanmaz.
Ne denir;İnsanlar konuşa konuşa.
Hayvanlar koklaşa koklaşa anlaşır.
Bizi ait olduğumuz yerde ararlar.
Bir söze,birde söyleyene bakarlar...
Mustafa Kaman
5 Ekim 2015