Ben ölümü hiç sevmedim.
Şaka gibi algıladım.
Şaka olmadığını anladığımda,
Sessiz sessiz ağladım.
Onlar herşeylerini bırakıp gittiler.
Her yanımda hatıraları kaldı.
Ben ölüme inanamadım...
Gittiler ve birdaha geri dönmediler.
Ben yaşamaya devam ettim.
Yaşlandıkça onlara biraz daha yaklaştım.
Onlar beni çok gençken bırakmışlardı.
Yanlarına varsam belki beni tanıyamazlardı.
Beni bir kaygı aldı ki,hiç sorma.
Aheste aheste biraz daha oyalandım...
Onlardan ne gördüysem taklit ettim.
Birşey bıraktılarsa mal mülk ettim.
Miras yediysem,hepsini har vurup savurdum.
Mala tamah ettiysem,üstüne ilave ettim.
Ben ölmeyecek gibi herşeyi sahiplendim.
Günüm gelince beni bir yokladılar.
Anam,babam gibi benide alıp götürdüler...
Mustafa Kaman
3 Şubat 2016