Ben kendi dünyamda yaşıyorum.
hayırsız bir evlat gibi.
Bazen tartıyorum kendimi.
Bir miras yedi gibi bu bedende.
Ömrümü kolayca harcıyorum.
Ben kendime tutsak olmuşum,
ölüm bile benden korkuyor...
Düşlerim ebruli gibi.
bir renk karışımı.
Şekilden şekile giriyor.
Bir kağıt kapatsan üstüme,
Ne güzel bir manzara veriyor.
Düş mabedinde duru bir su,
düş kırıklığından korkuyor...
Boş ver desemde,
varlığı bana bir yük.
Taşınmaz bir mülk gibi,
dön dur etrafında.
Dünya uydusu Ay gibi,
Ay ışığını bir nur sanıyor garibim.
Ay'ın ölümünden korkuyor...
Mustafa Kaman
21 Temmuz 2018
