Karanlık ben mişim aslında.
Güneşin gücünün yetmediği,
bir yerde.
Aydınlığa bakarken gözlerim,
Herşey aklımda kare kare.
Karanlık bir el,aldı beni benden.
Aydınlığa kapattı gözlerimi...
Senin kaderin dediler.
Kararttılar düşüncelerimi.
Soramadım aydınlanmayı.
Bana birgün onu anlatsalardı,
Hayal gücümü aşardı belki,
O zaman yaşarken öldüğümü,
Bir hiç olduğumu anlardım...
Mustafa Kaman
23 Aralık 2015