Gözlerimin seni tanıdığı kadar.
Kalbim seni bu kadar tanımadı.
Akıp giden onca yıllara baktım.
Ben bana,bir de kadere yandım.
Güzeldi düşler,bulutlar üstünde.
Ağaçta bir kalp,bitmez sevgiydi.
Baş harflerimiz bir kalbin içinde.
Ağaç çürüdü,kaderime yandım.
Ne değişti hayatımızda,yaşlandık.
Gençken,biz herşeyden hoşlandık.
Şiirler okur,biz şarkılar dinlerdik.
Kalbimde yabancı,kadere yandım.
Boyalı bir basma,kaneviçe değil.
Bir iğne,iplik yok,göz nuru değil.
Herşey naylon,bir aşk,sevgi değil.
Düşüm bu değildi,kadere yandım...
Mustafa Kaman