Kendini hiç yaşayamazsın bazen.
Seni bağlayan bir ayak bağı vardır.
Sana belki birileri hala muhtaçtır.
O bağlarını kopartıpta,gidemezsin.
Benden buraya kadar diyemezsin.
O vicdanın ipek böceği kozasında.
Kendi kendini ölümünede adarsın.
Kaderine isyan etsende,gidemezsin.
Hayatın hiçbir zaman tartısı yoktur.
Ömrü bir kefeye koyup tartamazsın.
Yalnız bir tek kefene sığar bedenin.
Define bile kendi başına,gidemezsin.
Sen belki kaderine hergün ağlarsın.
Vicdanın mahkum,yargılayamazsın
Müebbed senin içinde yaşadıklarındır.
Sen ölüme bile direnipte,gidemezsin.
Mustafa Kaman
22 Mart 2018