Ben hep düşünüyorum sadece.
Bu varlığımı ispatlamak için.
Ben varmışım bu aciz bedende.
Meğerse,sadece yaşamak için.
Beni hayata getirmiş annem.
Birde bana vermişler bir isim.
Süt ile beslemiş,emek bedava.
Büyüyünce,saldılar beni hayata.
Yalpaladım,düştüm öğrendim.
Öğrendiğimden dersler çıkardım..
Bu aklımla çocukluğuma dönsem.
Kimbilir,ne harikalar yaratırdım.
Ben takıldım hala düşünüyorum.
Ben hayal miyim,gerçek miyim?
Bu dünya malı dünyada kalıyor.
Kim bilsin hangisi benim eserim...
Mustafa Kaman