Bak şu dünyanın garip haline.
Bir tarafta ölüye ağıt yakılıyor.
Bir tarafta neşeli eğleniyorlar.
Hepsinin merkezinde insan var.
Ocağına ateş düşenler ağlıyor.
Eğlenen oynayıp mutlu oluyor.
Türlü türlü hep yaşadıklarımız.
İşte,o biçim bizim bu dünyamız.
Ağlayanın,ateşle ciğeri yanıyor.
Eğlenenin heryeri birden oynuyor.
İşte,bu hayat böyle devam ediyor.
Bir yanım neşeli,bir yanım ölüyor.
Biz doğmasaydık,ölüm olmazdı.
Biz,doğduk iki yanımız bir oldu.
Bir yanımız gül açtı,diğeri soldu.
N'oldu bize,dünyanın tadı kaçtı...
Mustafa Kaman
30 Eylül 2015