Ben bir benim,benden de içerde.
Kim nerden bilsin gönlüm nerde.
Yaşıyorum dünyanın bir yerinde.
Aldığım nefes derman değil,derde.
Nalına da vuruyorlar,mıhına da.
Huzur bırakmıyorlar,ağız tadında.
Konuşsam bir dert,konuşmasamda.
Konuşmamak derman değil,derde.
Yağsın yağmur,kurumasın toprak.
Açsın çiçekler ,yeşersin yaprak.
Berketlensin,taçlansın bu toprak.
Gübre,mazot derman değil,derde.
Bu gönlüm bir hoş,deli divane.
İçtiğim çaylar,kahveler bahane.
Gönül yaşım yirmibeş,daha ne.
Yalnızlık hiç derman değil,derde.
Mustafa Kaman
25 Şubat 2018