Her yıl yeni bir bahar mevsimi başlarken,
Sen hüzünlü yaprak dökümünü yaşadın.
Akranların hergün koşup oyun oynarken,
Sen yalnızlığını kendinle yaşadın,oğul.
Belki annenin sessiz çığlığını duyuyordun.
Ağlama,sil gözyaşlarını annem diyordun.
Sen acılar çeksende,mutlu görünüyordun.
Sen daha çocuktun,ölümü bilmiyordun,oğul.
Tıp çareler aradı senin için yürüyesin diye.
Sekiz ay katlandın alçılar içinde dizlerine.
Eridi kemiklerin,felç indi genç bedenine.
Yatalak olmayı sana yakıştıramadım,oğul.
Sen yaşından da çok daha bir olgundun.
Neyin ne olduğunu sende iyi biliyordun.
Her halinle de Allaha şükürler ediyordun.
Ondokuz yaşında Allaha kavuştun,oğul.
Sen gittin gideli,bizim yüzümüz güler mi?
Mekanın cennet olsun,buna can dayanır mı?
Allahın aldığı candan,sual sorulur mu?
Sensiz yalan dünyanın saadeti olur mu,oğul?...
Mustafa Kaman