Zulmün çocuklarıydı onlar…
Yasaklı ülkenin karanfilleriydiler
İsimleri yıldızlarda asılıydı
Meçhul sevdaların sarhoş kokusunda gizliydi naraları
Usulca sokulan ay ışığına güvenerek
Bıçak gibi indiği vakit yağmur geceye
Solgun gözleri ağlamaklı olurdu
Hepsinin…
Güneş yüzü görmeyen
Kan yağmurlarında yeşeren halkın çocuklarıydı onlar…
Ekşimiş bir karanlığın
Ortasındaydılar….
Öldükçe çoğalan
Dağıldıkça biriken
Öfkenin yumruğuydu onlar…
Biri değil
Binlercesi düştü
Biri değil
Binlercesi soldu
Yetmedi…
Zalimin çığlığına sığmadı hepsi
Cinnet getiren ayazlarda savrulmadı daha birçoğu…
Ama..
Selam olsun yine de..
Geride kalanlara..
Selam…
Güneşin çocuklarına…
mirkan
20.02.2006 / 17:47
ixir, eğer bu şiir seninse kutlarım, senin en beğendiğim şiirin oldu , tebrikler...
#1
sanat_sanat
21.02.2006 / 11:39
Şimdi güzel bir şiir olmuş tebrikler. Şimdi soruyorum:
1) Zulmün çocukları halk çocukları değildir. Zulmün çocukları zulüm yapana denir.
2)"Meçhul sevdaların sarhoş kokusunda gizliydi naraları" ne demek?
3) Zalim çığlık atmaz nara atar.
Neyse "deve" örneğine dönmeyelim. Daha önceki şiirlerin biraz daha içerikliydi.
Bu şiir de sadece ritm ve ses var, yanİ "TUMTURAK" ...
NOTUM 1.
Düzenleme:21.02.2006 / 11:42
#2
asude
21.02.2006 / 15:35
{s:025}
#3
ixsir_protesto
21.02.2006 / 19:18
ya bir kerede mazlum mazlum anlatalım dedik kendimizi... teşekkürler yine yorumlarınız için...ama tarz yine aynı ... bomba gibi şiirlerle gelecem millet...yakında hadi k.i.b. sağlıcakla bye bye{s:030}{s:018}{s:017}{s:015}
mirkan
20.02.2006 / 17:47
sanat_sanat
21.02.2006 / 11:39
Düzenleme:21.02.2006 / 11:42
asude
21.02.2006 / 15:35
ixsir_protesto
21.02.2006 / 19:18