Büyüdüm artık,
Ya hacmim değişti, ya da yoğunluğum,
Artık bağlamıyorum hayallerimi kuyruklu yıldızlara,
Kayıverip gidemiyorlar öyle aklımdan;
Rüyalarımda pembe bulutlar değil,
Büyüdüm artık,
Komşumuzun camını kıramıyorum,
Gökyüzünde uçuşan martıları sayamıyorum,
Çamur rengi bir umut yapamıyorum,
Hatta ve hatta mutluluğun resmini çizemiyorum
Büyüdüm artık,
Gülemiyorum şen şakrak,
Dikenleri sıkamıyorum şöyle canım acıtarak
Ben çocuğum diyemiyorum,
Kusura bakmayın ben çocuk kalamıyorum
Büyüdüm artık,
Hayat toz pembe değilmiş yeni anladım,
Bulutlar puftan değilmiş, düşüyormuş insanlar,
Meğer hepsi yalanmış bulutlarda uyuyanlar
Gökkuşağı sahteymiş, bir damladan bin bir renk,
Nasip değilmiş ömrümce varıp altından geçmek
Büyüdüm artık,
Sahipsiz hayallere tutunmuyorum
{s:015}
Fıratın-Hüznü
14.07.2005 / 15:05
"Kızgın bir ateş gibi yaktı bir kere sözlerin" Mısrayı bu sitenin üyesi olan bir arkadaşımız yazmıştı ve -özel nedenlerle- üzerime alınmış ve içim yanmıştı gerçekten. Ne deyim şiiriniz bir pişmanlık, bir serzeniş içeriyor ve yukarıdaki mısra gibi -kişileri hariç tutarak söylüyorum- yaktı geçti...Çocukluğu şiirlerimde hep bir güç laynağı gibi kullandım ama şiirinizden de irkildim. Başarılısınız...
Fıratın-Hüznü
14.07.2005 / 15:05