Acılar;Soğukluğun,karanlığın,hüznün,yokluğun başlığıdır.Güneşe ve gülüşlere inat.
Hep hissedersin bir yerlerde onu.Gezerken,konuşurken,yerken,içerken hatta gülerken bile duyarsın sesini.Hücrelerine işlemiştir çok iyi saklar kendini!
İmdat diyemezsin,kimseye duyuramazsın sessiz çığlığını.Kimseden yardım isteyemezsin, kimse ortak olamaz iç yanıklığına,yanmışlığına.Kendinden bile sakladığın Gizli Yara olmuştur, kalbini her hatırladığında kanatan.
Kaybedecek olmanın ürkekliği vardır hep bir çaresizlik.Acıyı verende acıya derman olacak olanda hep bir başkasıdır.Senin elinde değildir engelleyemezsin kalbini ince ince darbeleyen iğneleri….
Bir ağlayabilsen belki yükün hafifleyecek bir haykırabilsen.Ama gel gör ki nafile bu çabaların, ağladığın gözyaşın göz pınarlarını yakar yada içe doğru akar aldığın nefes kalbini daraltır.
Çareyi uykularda ararsın,derin komalarda ama olmaz takılır bir yerlerden beynine artık uyku bile haramdır.Her gelen günü bakir bir umut sayar dalarsın ufka,sigaranı yakıp selamlarsın doğan her günü…
Acıların kökeninde karşılıksız aşklar vardır.Aşk karşılığını bulursa bütün acılar son bulur.
İşte sırf bu yüzden “Acılar Tek Kişilik,Aşk İki Kişiliktir”
keskin_101
06.06.2006 / 17:37
SONUNDA DER BİR GÜN ACIYI EKMEK YAPMIŞ BİRİSİ...EKMEĞİME MANİ OLMA BAŞKA İHSAN İSTEMEM...YA DA EKMEĞİMLE OYNAMA ARKADAŞ...BAZI AŞIKLARIN ATEŞTEN RIZIKLANDIĞI DA SÖYLENİYO AMA SANIRIM BİZİM ZAMANIMIZI KASTETMEMİŞLER...
#1
kurcenli
06.06.2006 / 21:36
güzel bir makale dogru söze ne denirki.{s:029}{s:036}{s:036}{s:036}
keskin_101
06.06.2006 / 17:37
kurcenli
06.06.2006 / 21:36