En değerli varlık insan olduğuna göre, neden? İnsanları yetiştirmede bu kadar rahatız. Nasıl olsa büyür, kendi yolunu bulur zihniyetindeyiz. İnsan yaşadığı toplumun yaşayışını örnek alarak büyür. Çevre düzgün, insanlar dürüst ise o insan onları örnek alır. Ya yaşadığı çevre bozuk, yanlışlar içinde ise, o zaman o insandan nasıl iyi toplumda yetişmiş, insan davranışları beklersin. Bu normal insan Aklına ters düşen bir davranış olmaz mı? Böyle bir konuyu yaşadık memleketimizin birinde: Vatandaşımız hem yürüyor, hem ağlıyor, hem de kendi kendine konuşuyor. Biz de duramadık. Meraklandık gel hem şerim neyin var? Bu kadar üzülüyorsun, hem de ağlıyorsun. Başladı anlatmaya marifetlerini. Benim oğlan, bana ağıza alınmayacak hakaretler ediyor, Beni dövüyor, her gün para istiyor. Neyim varsa sattım. Şimdi de bir kahvehanem var onu sat. Parasını bana getir diyor. Ne yapacağım bilemiyorum. Dayanamadık bir soru daha sorduk. Sen bu çocuğu nasıl yetiştirdin ki, böyle hayırsız bir evlat oldu. Bizim ki başladı. Bir dediğini iki etmedim. Düne kadar. Yemedim yedirdim, İçmedim içirdim. Beraber her yola gittim. İyi ?kötü, helal-haram ayırmadım. Evladımı kırmadım, Üzmedim. Vurduk, kırdık, eğlendik, günümüzü, gün ettik. Kötü alışkanlıklar edindik. Şimdi paramız bitti diyorum. Ben anlamam diyor. Nereden bulursan bul, neyin varsa sat. Beni bu hayata sen alıştırdın diyor. Çok saygısız, edepsiz, Küfürbaz biri oldu. Ne yapacağım bilmiyorum. Dedi Şimdi suç kimde? Ne ektiğini bilmezsen, Ne biçeceğini de bilemezsin. Geven tohumu ektiğin yerden, Gül ağacı bulamazsın. Onun için Evlat deyip geçmeyeceksin, Hayırlısını yetiştirmek için, çalışacaksın, sabır göstereceksin, neme lazım demeyeceksin. Okula gönderiyorum. Daha ne yapayım demeyeceksin. Takip edeceksin, gerekirse hafiye olacaksın.
Öyle kolay değil Ana-Baba olmak. SANA NE? BANA NE? Demekle hal olmuyor bu sorunlar. Hep birlikte yaşıyoruz. Bu şehirde veya memlekette! Karşılıklı sorumluluklarımız var. Bir birimize karşı! Yoksa neden? Topluluklar halinde yaşıyoruz. Bir birbirimize ihtiyacımız var. Yok diyorsanız. Ya Siz de ya da biz de bir sıkıntı var. SANA NE??BANA NE? Diyenlere.
SÜPER ÇAĞIN KÖLELERİ
KÖLE OLMAK İÇİN ÇEŞİTLİ BAHANELER BULMUŞ,
KİMİLERİ BULMUŞ BİR MODA YALANI,
NEYE MODA DESELER ONA UYAR, PARALARI SAYAR,
SÜPER ÇAĞIN KÖLELERİ, GÖNÜLLÜDÜR GÖNÜLLÜ,
ARABAYI BOYALIDIR DİYE OLMAZLAR, DARBELİ OLABİLİR DİYE,
BOYALI, CİLALI, ESTETİK YAPTIRMIŞ EŞLER ALIRLAR MODADIR DİYE,
YEMEĞİ SAĞ ELLE DEĞİL, SOL ELLE YERLER MODADIR DİYE,
GÖNÜLLÜDÜR GÖNÜLLÜ, SÜPER ÇAĞIN KÖLELERİ,
EN ACIMASIZLARI VİCDANSIZ, PARANIN KÖLELERİ,
HELAL-HARAM, İNSAN, HAYVAN AYIRMAZLAR, ACIMAZLAR,
ONLAR İÇİN DİN-İMAN, VİCDAN HEPSİ CÜZDAN,
SÜPER ÇAĞIN KÖLELERİ, GÖNÜLLÜDÜR GÖNÜLLÜ.
Moda için nelerini feda ettiklerini bir düşüne bilseler, Akıl, Vicdan ve Edep süzgecinden geçirseler. O an modayı atarlar çöpe. Moda ne karışırmış, yememe, giyinmeme, bineceğim arabama, Konuşacağım telefona. Ben kendi kararımı kendim verir, Bütçeme uygun olanları alır veya almam. Bir diye bilsek kendimize bir güvensek, özgürlüğümüzün farkına varsak, çok şeyler düzene girecek. Hayretler içinde kalacaksınız. Modaya uymak için girdiğiniz stres, sizi ve çevrenizi hasta eder. Moda Bağımlılıktır. Hem de en kötüsünden, niye? Diyorsanız. Her şey desinler diye, olduğu için. Desinler diye bire on, bire yirmi verilmez. Modaya-Paraya Köle olanlar Doğanın kanunlarına yenilirler. Sonra sürünürler. Doğanın kanunlarını kimseler yenemez. Ama yenilmeye de doymazlar. Benlikten, Ya tutarsa ahmaklığından, Cehaletten, Cahillikten Doğanın kanunları ilahi kanunlardır. Ancak ilahi emirlerle değişir. İlahi Emirlere bizlerde uysak, Kurtulacağız Kölelikten, Cehaletten, Cahillikten. ?KURTULSANA?
Neyi bekliyorsun? Kimi bekliyorsun? Okusana, öğrensene, kurtulsana, dertlerinden, sıkıntılarından, Sana engel olan mı var? İlahi emirleri öğrenmezsen, bilmiyordum demekle kurtulacağını mı sanıyorsun. Aldanıyorsun, kendini kandırıyorsun. Hadi İraden şimdilik sendeyken ?KURTULSANA? sonra, yazık olacak, sana, bana, hepimize Ahir zamanda. Pişmanlık yok, Ahir zamanda. Ne yapacaksan yap, şimdiki zamanda.
