Bir şehri özledim
Köşe başındaki yaşlı kemancı yolumu kesti
Hasır tabureli çay ocağında demlendi hatıralar
Hatıralar…dost suretleri …
Hatıralar , bu kadar yakarsa içini
Her şey o şehirde başlayıp bitmiş gibi
Bırakıp gitsen de terk etmiyor seni
Hep yarını bekleyen gençlik telaşı bitti
Dünden öte gidemiyor bu yorgun yürek şimdi
Tren garlarında öğrendim bir şehri özlemeyi
Ve bu özlemi dindiren bir sevdaya açtım yüreğimi
Vagonlarda bir türküydü camlardan savurduğumuz
Soğuk kıs sabahı ayazlarda bir bardak çaydı ısındığımız
Başımı dayadığım huzurlu bir nefesti bir şehri özlemek
Kitapların arasında saklanmış sevdalı bir yürekti
Güvercinlerin kanadına umut bağlamış ,uçamayan bir hevesti
Kırılmış bir ruhun çocuk yüzünde,
Gökyüzündeki yıldızlardan umduğu medetti.
Bir kitaptan öğrendik ıhlamur içmeyi
Gün batımını seyrettiğimiz deniz kenarında
Çakıl taşlarına anlatmıştık susarak hasretliği
Bir kadehte bin keder doldu içtikçe ağladık
Ağladıkça gördük gerçeği
Varlık yokluktan çok yakar bazen insanın içini
Yokluğa varlığı sığdırmak bir şehri özlemeye dahil olmalıydı
Bir şehri özledim, bir seni
Özlemek yaşamın beklide gerçek anlamıydı …
Ebru Erdem
Samanyolu
30.03.2006 / 14:39
Tebrikler eru çok güzel dile getirmişsin özlemi ve özlemeyi
#1
ressam1071
30.03.2006 / 14:43
Hani derler ya geçmişe özlem yada geçmişini aramak aradıkçada geri gelmeyeceğini düşündükçe üzülmek, sevgili şiir dostu beliki benliğini ortaya kormuşsun ve güzel olmuş. Gönül dilinin susmaması dileği ile.
allaha emanet olun{s:029}
Samanyolu
30.03.2006 / 14:39
ressam1071
30.03.2006 / 14:43