Şiir Defteri / Sizin Köşeniz / ENKAZDA ÖLÜM

Yazardan en yeniler

Öyle bir enkazda kalmışım ki Nelerimi kaybetmedim Şimdi ruhum bir can pazarında Günler geçip gitmiş bilmemişim Çok derin bir uykudaydım ?Uyku yarı ölüm? değil miydi? Uyandım mı, uyanmadım mı? Kıyamet gürültüsü kopunca Ayırmak mümkün müdür? Ne geceyi, ne de gündüzü Dün dünyadaydım, Bugün neredeyim? Niye kimse yok yanımda? Niye üstüm başım toz içinde Duvarların yıkılma sesi gelmişti kulağıma, Demir kokusu yayıldı sıkıştığım dehlize Beton çürükleri savrulurken Tavan kopup çökmüştü üzerime Enseme oturduğunu hatırlıyorum kolonun Bir de dedemin sözlerini; ?Ölümü yaklaşan insan yere bakmaya başlar.? derdi Ah nur yüzlü dedem, ah! Şimdi bende yere bakıyorum Sağa sola dönmek mümkün değil Göğe bakmak haddine mi? Yoksa ölümüm yakın mı dede? Evimiz sırtıma mı bindi anne? Anne! Anne! ... Duymuyor musun? Sahi duymuyor musun beni? ... Yoksa ben mi bağıramıyorum? Ağzımın içi neden yapışkan bir sakız gibi? Dudaklarım neden çamur, yapış yapış? Neden hiçbir nesneyi seçmiyor? Şu enseme oturmuş kolon da neyin nesi? Sağa sola niye dönemiyorum? Yıldızlar neden yere döküldü? Yıldızlar kayıyor mu? Hele benim yıldızım da kaydı mı anne? Her yer karanlık Dünüm silindi benden Yoksa ölmek bu mu? Ah anam, ah! Sana koşamıyorum Yüreğimde kan tükendi Kıpırdamıyor kolum Hislerim bitti can tükendi Can tükendi? 02.03.2023 Durmuş Ali ÖZBEK durmusaliozbek@hotmail.com
Düzenleme: 04.03.2023 / 23:25

ENKAZDA ÖLÜM

Yazardan en yeniler

En Çok Okunanlar

Yeni Üyeler